Yoxdan gələni var elədim, mən nə dedim ki?!
Haqq əhlin ümüdvar elədim, mən nə dedim ki?!
Məzlumlara qan udduran alçaqları bir-bir,
Söz udmağa vadar elədim, mən nə dedim ki?!
Xofdan əyilib bütpərəs olmuşlar önündə,
Qansız bütü inkar elədim, mən nə dedim ki?!
Allahı unutmuşlara xatırladan oldum,
Qafilləri hüşyar elədim, mən nə dedim ki?!
Tərk eylədi şeytan bu könül mülkünü getdi,
Haqqımla yerin dar elədim, mən nə dedim ki?!
Can verdi Xuda, amma ki, eşq istədi məndən,
Yoxdur deməyə ar elədim, mən nə dedim ki?!
Gördüm ki, pul üstündə bu dünyanı tuturlar,
Dünyanı xəbərdar elədim, mən nə dedim ki?!
Haqqın özün axtardım onun qəbrini tapdım,
Amma sözün aşkar elədim, mən nə dedim ki?!
Pünhan, mən əməl dəftərini şerə çevirdim,
Yəni onu təkrar elədim, mən nə dedim ki?!
ardında daha 4-şer var
Barmağın hər yanə qoydu əldə barmaq qalmadı,
Qarmağın hər yanə atdı bircə qarmaq qalmadı.
Cırmağıynan, əl atıb haqqın üzün cırmaqladı,
Dırnağıynan təxti tutdu, sındı dırnaq qalmadı.
Kim ki, zənn etdi yaratmış guya alçaq dağları,
Tanrı yeksan eylədi yernən, bir alçaq qalmadı.
Öylə ki, İblis ayağı dəydi Badu Kubəmə,
Əsdi rüzgar, soldu bağlar, kolda yarpaq qalmadı.
Haqq asıldı, haqq tutuldu, haqq çəkildi çarmıxa,
Bir özündən başqa heç kəs haqqa ortaq qalmadı.
Özlərin çılpaq edənlər haqqa don geydirdilər,
Çılpaq həqdən don geyənlər leyk çılpaq qalmadı.
Zalım oğlu pul alıb, ol qədr torpaq satdı ki,
Heç özün basdırmağa bir parça torpaq qalmadı.
Həzrət Abbasın əlindən düşdüyü bayrağını,
Kubədə qaldırdı Pünhan yerdə bayraq qalmadı.
21 aprel, 2002
Bu Vətən torpağının bir tərəfindən aman oy!
Bu yazıq millətimin bitərəfindən aman oy!
İblisin cəhrəsi hər rəngdə kələflər əyirir,
Qarabağçün əyirən sərkələfindən aman oy!
Vətənin qızlarını səhnədə hərraca qoyan,
Vətən oğlanlarının bişərəfindən aman oy!
Bakını zəbt eləmək idisə məqsəd, əcaba,
Xalqımın bir belə bica tələfindən aman oy!
Analar modabaz isə, atalar rüşvətxor,
Bu biyabırçı davamın xələfindən aman oy!
Pünhanın yumşaq üzündən xata gəlməz adama,
Amma ünvanladığı söz hədəfindən aman oy! 7 iyul, 2002
Sən gələn gündən ölüb eşşəyi Məmmədhəsənin,
Qalmayıb sən demə heç bir şeyi Məmmədhəsənin.
Bu çətin ömrünü eşşəklə sürürmüş yazıq,
Deyəsən bitdi ömür sürməyi Məmmədhəsənin.
Deyirəm yengiyə bir tövr ilə sağ çıxsa da o,
Məncə səs verməyə qalmaz heyi Məmmədhəsənin.
Millətin beynini dondurmağa mahirmiş urus,
Yetmiş ildir ki, açılmır keyi Məmmədhəsənin.
Can gedib, cismini tapşırmağa da torpaq yox,
Kimə lazım yox əgər heç nəyi Məmmədhəsənin.
Ahu-fəryadı neyin naləsi mislində idi,
Ürəyi partladı, susdu neyi Məmmədhəsənin.
Olacaq yar xuda bizlərə, Pünhan, çaxacaq,
Xudayarın başına şimşəyi Məmmədhəsənin.
20 iyul, 2002
Bir xəta söz bir fəlakətçün təməldir susginən,
Hər fəlakət çox həlakətçün əməldir susginən.
Öylə yer var kim, dinərsən sözlərin nöqsan çıxar,
Böylə yerdə bir baxış sözdən gözəldir susginən.
Hər şeyin ən ibtidası həm təmiz, həm doğrudur,
Yəni ki, susmaq danışmaqdan əzəldir susginən.
Mən ürək oynatdım at yox, şer meydanında bil,
Aləmə səs salma ki, təbim əfəldir susginən.
Özgədən məna götürmək xislətimdə yox mənim,
Söz ümumi, leyk hər mənam özəldir susginən.
Sözlərin ömrün qışın yaz eyləyirsə yaz yarat,
Yox əgər görsən ki, solmuş bir xəzəldir susginən.
Sən məni susdurmağa qadir deyilsən, ey gəda,
Çünki bir şahəm tacım Allahdan əldir susginən.
Bir qonaq var hər yerə pünhan gələr, aşkar gedər,
Gəlsə, Pünhan, salma hay küy, bu əcəldir susginən!
16 may, 2001
